Sjálfhelda.net

Tengja http://feeds.mbl.is/mm/gagnasafn/grein.html?grein_id=1318126;minningar=1

Siggi sem var með okkur í nýliðunum um skeið lést 6. janúar síðastliðinn, hér er minningargrein um hann úr Morgunblaðinu sem ég hef afritað hér að neðan því það þarf að greiða fyrir að skoða hana á vefnum.

Sigurður Jóhann Thorsteinsson fæddist í Reykjavík 22. mars 1973. Hann lést á gjörgæsludeild Landspítalans miðvikudaginn 6. janúar síðastliðinn. Foreldrar Sigurðar eru Guðbjörg Elín Þórarinsdóttir f. 18.9. 1930 og Þorsteinn Thorsteinsson f. 14.7. 1919,...

Sigurður Jóhann Thorsteinsson fæddist í Reykjavík 22. mars 1973. Hann lést á gjörgæsludeild Landspítalans miðvikudaginn 6. janúar síðastliðinn.

Foreldrar Sigurðar eru Guðbjörg Elín Þórarinsdóttir f. 18.9. 1930 og Þorsteinn Thorsteinsson f. 14.7. 1919, d. 10.4. 2006. Systkini Sigurðar eru Dóra f. 24.2. 1965, g. Sigurði Ólafssyni f. 10.12.1964, þau eiga 2 börn, Matthías og Hildi; Geir f. 26.3. 1967, í sambúð með Halldóru Æsu Aradóttur f. 20.5. 1975, hann á eitt barn, Þorstein; Ragnar f. 6.12. 1974, d. 27.12. 1974 og Þórarinn f. 6.12. 1974, d. 18.12. 1974. Hálfbróðir Sigurðar sammæðra er Pjetur Stefánsson f. 9.11. 1953, g. Maríu Árnadóttur f. 8.6. 1963, hann á 2 börn, Hring og Ástu; hálfsystir samfeðra er Helga Sigríður f. 20.8. 1952, g. Jóni Helga Jónssyni f. 9.7. 1953, þau eiga 3 börn, Guðlaugu Kristínu, Sólveigu og Sögu, og 7 barnabörn.

Sigurður gekk í Kópavogsskóla og Hlíðaskóla. Hann varð stúdent frá Menntaskólanum við Hamrahlíð 1997. Sigurður stundaði nám í lífefnafræði við Háskóla Íslands um tíma. Hann stundaði nám í Iðnskólanum í Reykjavík í rafvirkjun veturinn 2007-8. Sigurður vann ýmis störf um ævina, s.s. bæjarvinnu, lager- og afgreiðslustörf.

Útför Sigurðar fer fram frá Háteigskirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 13.

Geir og Dóra.

Þegar dimmt er yfir öllu, engin dagrenning er nær,

og döpur hugsun eyðir von og trú,

vakna minningarnar um þig, eins og stjarna björt og skær,

því ég veit að það er enginn eins og þú.

Eins og stjarna sem hrapar um nótt,

þú lýstir leið en svo fórstu allt of fljótt,

en ég á minningar sem enginn getur tekið frá mér nú

því það er enginn alveg eins og þú.

(Magnús Eiríksson.) Nú legg ég augun aftur,

ó, Guð, þinn náðarkraftur

mín veri vörn í nótt.

Æ, virst mig að þér taka,

mér yfir láttu vaka

þinn engil, svo ég sofi rótt.

(Sveinbjörn Egilsson.)

Elsku Siggi, við kveðjum þig með sárum söknuði. Takk fyrir allar góðu stundirnar. Minning þín lifir í hjörtum okkar. Guð geymi þig elsku bróðir.

Tómas Högni Unnsteinsson.

Nú er fallinn frá félagi góður, Sigurður Thorsteinsson. Það er með miklum söknuði sem ég skrifa nokkur orð til að minnast hans.

Ég kynntist Sigurði, eða Sigga, í Kópavogskóla á 12 aldursári. Við urðum fljótt ágætis vinir.

Siggi hafði mikinn áhuga á skíðamennsku. Hann, ásamt öðrum, dró okkur nokkra, sem litla reynslu af skíðaiðkun höfðum, í Bláfjöll. Það voru viðburðaríkar ferðir, þar sem var stokkið og trallað, svigað og brunað. Skíðakennsla Sigga fólst í því að ég var plataður upp í næstu lyftu og þegar á toppinn var komið var mér ýtt á stað. Eina ráðið til að stoppa var að láta sig detta. En viti menn, þetta virkaði vel og nokkrum ferðum síðar var ég farinn að elta hina strákana.

14 ára flytur Siggi ásamt fjölskyldu frá Kópavogi til Reykjavíkur, í Drápuhlíð. Við héldum alltaf sambandi þrátt fyrir það. Siggi fékk stundum lánaðan bíl föður síns Toyota Tercel. Þá kom hann og sótti okkur í Kópavoginn og við fórum í bíltúr. Eitt skiptið datt okkur það snjallræði í hug að skella okkur í Bláfjöll. Það var leiðindafærð í bænum og bylur á Bláfjallaafleggjaranum en við létum það ekkert á okkur fá. Þó gekk ferðin ágætlega þangað til á miðri leið en þá skall á með miklum blindbyl. Við lentum útaf og er snarræði Sigga fyrir að þakka að við skyldum ekki velta. Eftir tveggja tíma mokstur bar að jeppamenn sem drógu okkur upp en þar vorum við heppnir þar sem bíllinn var pikkfastur og við hefðum aldrei náð honum upp án hjálpar. Eftir þessa svaðilför fórum við aldrei upp í Bláfjöll án þess að grandskoða veðurspána.

Árið 2000 fer ég í nám til Danmerkur. Við héldum samt alltaf sambandi, þökk sé MSN. Þar fengum við fréttir hvor af öðrum. Síðan hittumst við á sumrin, hvort sem við fórum í fjallgöngur eða í veiði. Siggi var alltaf til í ævintýraferðir og stundum gekk hann með mér til rjúpna. Hann var alltaf til í jeppaferðir eða gönguferðir. Í okkar síðustu ferð saman gengum við á fjallgarðinn vestur af Kleifarvatni í stórkostlegu veðri. Það var farið að líða á daginn, loftið var kyrrt og á einum fjallstindinum fundum við stein sem var u.þ.b. 1,5 m². Þetta var flatur láréttur steinn og þar settumst við niður og fengum okkur kaffi og horfðum á sólarlagið. Þetta var alveg mögnuð ferð.

Siggi var mikill veiðimaður. Oft hefur verið talað um Elliðavatn sem háskóla fluguveiðimannsins.

Það má segja að Siggi hafi verið doktor í þeim efnum. Hann var ótrúlega næmur á þá staði þar sem fiskurinn lá og valdi alltaf réttar flugur. Það var sama hvaða veiðarfæri hann notaði, en það var maðkur framan af, hann mokaði upp aflanum meðan við hinir fengum lítið. Þó alltaf hjálpsamur að sýna okkur hinum hvernig ætti að fara að þessu. Við áttum oft góðar stundir saman við veiðiskap fórum oft í seinni tíð í Þingvallavatn en Siggi var á heimavelli í veiðimennskunni þar.

Það er mikill missir að svona góður drengur sem Siggi var skuli vera tekinn frá okkur svona snemma.

Ég votta ættingjum og aðstandendum Sigga samúð mína.

Hrafnkell Erlendsson.

Nokkur fátækleg orð til að kveðja kæran vin.

Þann 6. janúar fékk ég þær sorglegu fréttir að æskuvinur minn Siggi væri látinn langt fyrir aldur fram. Síðan þá hefur hugurinn stöðugt reikað til þeirra góðu stunda sem við áttum saman.

Kynni okkar Sigga hófust fyrir tæpum 30 árum í Kópavogsskóla. Þar vorum við bekkjarfélagar þar til Siggi flutti úr Kópavoginum þegar hann var um 14 ára gamall og fór í Hlíðarskóla. Í nokkur ár eftir það var frekar lítið samband á milli okkar en um 16 ára aldur styrktist það og urðum við miklir félagar.

Þær voru ófáar stundirnar sem við fórum á rúntinn, út að skemmta okkur og fleira í þeim dúr. Margar góðar minningar eigum við félagarnir úr Drápuhlíðinni hjá Sigga þar sem Bowie og Bítlarnir voru oftar en ekki í spilaranum, síðan var rölt yfir Klambratúnið sem leið lá niður í miðbæ og litið inn á skemmtistaði borgarinnar.

Eins ferðuðumst við félagarnir oft saman enda var Siggi alltaf til í að fara út fyrir borgina. Leiðin lá gjarnan á Laugarvatn, til Þórsmerkur eða í Þjórsárdalinn þar sem við þurftum eitt sinn að húkka okkur far í bæinn.

Siggi hafði mikið til brunns að bera. Hann hóf íþróttaiðkun á unglingsárum sínum og var mikill hlaupari. Hann átti það t.d. til að hjóla að Esjunni, hlaupa hana upp og niður og hjóla síðan heim aftur. Siggi var einnig mikill veiðimaður og minnist ég eins sumars þegar hann fór næstum dag hvern að veiða. Í þau fáu skipti sem ég fór með honum í veiðiferð var gott að hafa einhvern sem var þaulvanur og kunni vel til verka.

Seinni árin minnkaði sambandið milli okkar og hittumst við sjaldnar. Síðast hitti ég Sigga í ágúst og hugsaði ég þá með mér að samband okkar hefði minnkað alltof mikið.

Ég vil votta fjölskyldu og vinum Sigga mína innilegustu samúðarkveðjur, minning um góðan dreng mun ávallt lifa.